Ακούγοντας τον Βαγγέλη Βενιζέλο να μιλάει στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ φαντασιώθηκα την εικόνα του Άτλαντα να κρατάει κλειστές με τα στιβαρά μπράτσα του τις διάτρητες από βέλη και ακόντια πύλες του κάστρου και επί των επάλξεων τους αποκαμωμένους από την προσπάθεια συμπολεμιστές του “με τα σπαθιά στα χέρια και στο στόμα τα μαχαίρια” να δίνουν σκληρή μάχη για να απωθήσουν τους σκαρφαλωμένους στα τείχη, πολιορκητές! Και απ` έξω- μες σε καπνούς και φωτιές- οι άγριοι πολιορκητές, οι μαχητές της ανατροπής , οι επίβουλοι της καθεστηκυίας τάξης... Η μάχη σκληρή και αδυσώπητη. Μεγάλη η διακύβευση και για τις δύο πλευρές. Οι πολιορκημένοι έχουν να προστατεύσουν οικογένειες, περιουσίες, προνόμια και φυσικά την κοινωνική θέση τους. Οι εξύπυλοι, από την πλευρά τους, διεκδικούν τη ζωή, την ελπίδα, την αξιοπρέπεια. Και όσο στο μέτωπο των περιχαρακωμένων αχνοφαίνονται χαραμάδες, η ορμή θεριεύει... Οι πολιορκητές πιστεύουν ακράδαντα ότι οι χαραμάδες σύντομα θα γίνουν ρωγμές και μετά ρήγματα, ώστε να εφορμήσουν και να ανατρέψουν τους καστρίτες που ρημάζουν τις ζωές τους… Οι υπερασπιστές του κάστρου, όσο περνάει ο καιρός, χάνουν τη βεβαιότητα για την ανθεκτικότητα του οχυρού τους και κάποιοι από
αυτούς φτάνουν να αμφισβητούν ακόμη και την ηθική βάση του αγώνα τους. Για παράδειγμα, όταν φτάνει η στιγμή των κρίσιμων αποφάσεων και βρίσκονται αντιμέτωποι, από μια πλευρά με την καθεστωτική ευθύνη και από την άλλη με την κοινωνική ευαισθησία τους, καταφεύγουν στο ποτό.
Τι ακριβώς πίνουν θα σας γελάσω...Και στο τέλος, με την πίεση και της κομματικής ομερτά, ψελλίζουν: “ ναι σε όλα”
• Ναι στις τροπολογίες για τους πλειστηριασμούς
• Ναι στο κλείσιμο της ΕΡΤ,
• Ναι στην παρακράτηση των αποζημιώσεων των απολυμένων,
• Ναι στο κλείσιμο των πανεπιστημίων...
Ωστόσο τόσο λόγω ενοχών όσο και για να αναδείξουν την υπολανθάνουσα ευαισθησία τους, μερικές φορές- καληώρα η υπόθεση του εισιτηρίου νοσηλείας στα Νοσοκομεία- μηχανεύονται τεχνάσματα εφάμιλλα σε ευφυΐα με το... ανέκδοτο του σπιτιού του Χότζα!Μέχρι σήμερα κάποιοι λίγοι- ελάχιστοι- είχαν τη δύναμη να σηκώσουν στους ώμους τους το βάρος της διαφωνίας και της εναντίωσης...Αλλά τώρα τα ψέματα τελειώνουν. Τελείωσαν δηλαδή. Και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.Τώρα είναι η στιγμή που όλοι οφείλουν να πάρουν θέση. Και είναι τόσο κρίσιμη η στιγμή που η υπεκφυγή δεν αποτελεί αδιαφορία. Συνιστά άρνηση. Άρνηση για να αφήσουμε πίσω μας όσα μας έφεραν στη σημερινή θλιβερή κατάσταση και να τραβήξουμε μπροστά. Το παρελθόν αλλάζει διαρκώς,προσαρμόζουν το παρόν στα μέτρα τους και το μόνο σίγουρο καταφύγιο για την Ελλάδα και τους Έλληνες είναι το μέλλον. Αλλά τι είναι το μέλλον; Μα φυσικά μια άλλη ατμόσφαιρα, ένας καινούργιος κόσμος και κυρίως ένας λαός με πίστη και ελπίδα σε αξίες, ιδέες, θεσμούς. Γιατί δεν είναι -και δεν μπορεί να είναι- αυτή η Ελλάδα της επόμενης μέρας. Ούτε φυσικά είναι αυτοί οι Έλληνες της αμφισβήτησης, της διεκδίκησης, της ανατροπής...Επιτέλους πρέπει να ξεπεραστεί το σοκ της κατάστασης και ο πανικός της έλευσης των χειρότερων.Κάθε φορά που με τις στενάχωρες επιλογές μας ξορκίζουμε τα χειρότερα, λίγο αργότερα τα βρίσκουμε μπροστά μας. Μια αέναη διαδικασία που μας κρατά καθηλωμένους στη μίζερη πραγματικότητα.Διαβάζω το περιοδικό Economist το οποίο κατατάσσει στην Ελλάδα στις χώρες «πολύ υψηλού ρίσκου» σχετικά με το ξέσπασμα κοινωνικών αναταραχών το 2014». Αιτίες, προφανώς, είναι η κοινωνική ανισότητα και η πολιτική δυσαρέσκεια. Η έκρηξη είναι πιθανή και πλέον δεν είναι αναγκαίο να περάσει το μήνυμα του συντονισμού από εφημερίδες και τηλεοράσεις. Αρκεί ένα τηλέφωνο ή ένας υπολογιστής για να βγάλει συντονισμένα τους πολίτες στο δρόμο.Στον πολιτικό αγώνα δεν υπάρχει τυφλή, εκδικητική και απρόκλητη βία αλλά αυστηρά διεκδικητικό πλαίσιο με δυναμικό τρόπο αν χρειαστεί...Οι πολίτες, οι συνειδητοποιημένοι πολίτες δεν έχουν ανάγκη από “πατερούληδες”,ούτε φυσικά και από ξεφτισμένες πολιτικές καρικατούρες της (σημερινής) Βουλής. Φανταστείτε κάποιους από αυτούς σε καθεστώς αναταραχής και αναδιαμόρφωσης των θεσμών και δημιουργίας νέων δομών εξουσίας να λειτουργούν και να πράττουνκατά συνείδηση. Θα ήταν και ανεπαρκείς και (γι` αυτό) επικίνδυνοι...
Ο βουλευτής και η συνείδησή του
Οι σημερινοί βουλευτές- ή έστω οι περισσότεροι εξ αυτών- έχουν σχέση υπαλληλική με το κόμμα και εξαρτησιακή με την κυβέρνηση. Στις χαλεπές και δίχως εναλλακτική εποχές, διατηρούν μια καλή και σίγουρη δουλεία, ένα ηγεμονικό μισθό και πολλά σπάνια προνόμια που φτάνουν έως την τακτοποίηση των δικών τους. Για παράδειγμα υπήρξε ποτέ σκέψη να συμπεριληφθούν στις λίστες της διαθεσιμότητας και των απολύσεων υπάλληλοι της Βουλής; Αλήθεια πόσο χρήσιμο και αναντικατάστατο είναι το κανάλι της Βουλής ώστε να μένει στο εργασιακό απυρόβλητο όταν ολόκληρη ΕΡΤ έκλεισε χωρίς να ανοίξει μύτη;Με αυτά τα δεδομένα οι Βουλευτές δεν έχουν το ανάστημα να απορρίψουν βάναυσα μέτρα που όλα αθροιζόμενα έχουν γίνει...χιλιόμετρα!Οι όποιες αντιδράσεις τους εγείρονται πάντα ομαδικά, αφού ελάχιστοι έχουν την παρρησία και το θάρρος να σταθούν μπροστά στον κομματικό επίτροπο και να σηκώσουν μία διαφωνία μόνο στους ώμους τους.Συχνά δε, αποδεικνύεται ότι δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς ψηφίζουν.Και συνήθως τα ψηφίζουν όλα γιατί- όπως διατείνονται- δεν μπορούν να κάνουν και αλλιώς.Με την αμφίσημη τακτική τους και την ερμαφρόδιτη συμπεριφορά τους, που στόχο έχει απλά και μόνο να εξασφαλίσει φύλλο συκής για τους εαυτούς τους, στριμώχνουν σε προτάσεις, λέξεις και έννοιες εξαιρετικά φορτισμένες απογυμνώνοντας και απομονώνοντας έτσι τα τείχη του κοινοβουλευτισμού από το κάστρο της Δημοκρατίας.
Υ.Γ. Για πρακτικούς λόγους το άρθρο θα δημοσιευτεί σε 2 μέρη. Αυτό είναι το πρώτο
κομμάτι
epirusgate
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου