Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Τα «Όχι» που πρέπει πάλι να ακουστούν!

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί στη χώρα μας γιορτάζεται η επέτειος από την ιταλική εισβολή και όχι αυτή της απελευθέρωσης από τους κατακτητές, όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες. Η εξήγηση δεν είναι τόσο δύσκολη. Ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου κατοχυρώθηκε ήδη στα χρόνια της Κατοχής από το ίδιο το αντιστασιακό κίνημα των Ελλήνων. Ήδη από το 1941, το ΕΑΜ που μόλις είχε ιδρυθεί κάλεσε το λαό σε εκδηλώσεις αντίστασης.
Ο Γ. Τρικαλινός, ένας κομμουνιστής φοιτητής, περιέγραφε έτσι την πρώτη επέτειο της ιταλικής εισβολής:
«Τόποι προσυγκέντρωσης είχαν καθοριστεί διάφοροι χώροι γύρω από την πλατεία Συντάγματος, όπου θα γινόταν η κεντρική εκδήλωση. Κι αυτή είχε οριστεί στις 11… Από πολύ νωρίς άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτες ομάδες φοιτητών μαζί με εργάτες, μαθητές και άλλους εργαζόμενους. Με νοήματα γίνονταν οι συνεννοήσεις και έπειτα σκορπούσαν από εδώ και από κει για μη γίνονται αντιληπτοί από τα ελληνόφωνα όργανα των κατακτητών και τα ιταλικά περίπολα. Την καθορισμένη στιγμή ένα σφύριγμα και μια φωνή “Πατριώτες!” έκανε όλες τις σκόρπιες παρέες να συγκεντρωθούν γύρω από έναν ομιλητή, που σηκωμένος στα χέρια έλεγε δυο λόγια για τις 28 του Οκτώβρη και καλούσε να πάνε ομαδικά στον Άγνωστο Στρατιώτη… Στις 11 ακριβώς έβλεπες να καταφθάνουν οι φάλαγγες από διάφορους τόπους προσυγκέντρωσης με τις ελληνικές σημαίες μπροστά… Χιλιάδες και χιλιάδες είχαν πλημμυρίσει την Πλατεία Συντάγματος…».

Το αντιστασιακό κίνημα φουντώνει και οι δύο επόμενες επέτειοι της 28ης Οκτωβρίου θα τιμηθούν με πλήθος ενεργειών, συγκεντρώσεων και μαχών με τους κατακτητές σε ολόκληρη τη χώρα. Έτσι, το 1944, μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς, με ένα από τα πρώτα διατάγματα της μεταπολεμικής κυβέρνησης, η 28η Οκτωβρίου κηρύσσεται μέρα επίσημου εορτασμού αφού ήταν σίγουρο ότι ο ίδιος ο λαός θα την επέβαλε έτσι κι αλλιώς, όπως και έκανε, με τεράστιες συγκεντρώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που οργάνωσε το ΕΑΜ. Θα ακολουθήσουν ταραγμένες εποχές και το μετεμφυλιακό κράτος θα αποστεώσει την επέτειο, μετατρέποντάς την σε μια γιορτή της επίσημης «εθνικοφροσύνης», ξένη από τον πραγματικό λαϊκό ξεσηκωμό που εξερράγη το 1940.

Στα χρόνια της μνημονιακής επιβολής, στην 28η Οκτωβρίου δόθηκε ένα νέο νόημα, με αποκορύφωμα όσα συνέβησαν το 2011 όταν ο λαός κατέκλεισε τις παρελάσεις, αποδοκιμάζοντας τον πολιτικό κόσμο για την παράδοση της χώρας στους δανειστές. Μόλις προχτές στη Θεσσαλονίκη επρόκειτο να διεξαχθεί, αλλά τελικά αναβλήθηκε, μια δίκη μερικών αγωνιστών που συμμετείχαν σε εκείνα τα γεγονότα.

Ποιο είναι το νόημα της φετινής 28ης Οκτωβρίου; Η χώρα απειλείται με μετατροπή σε «χώρο» παραδομένο στα γεωπολιτικά συμφέροντα. Οι εξελίξεις στη Μεσόγειο και την Κύπρο είναι απειλητικές και συμβαίνουν σε περιβάλλον πολέμων στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία. Η φλόγα της αντίστασης χρειάζεται να αναζωπυρωθεί, τα «Όχι» του σήμερα πρέπει να ακουστούν. Σε πείσμα του ραγιαδισμού της σύγχρονης «εθνικοφροσύνης».
e-dromos.gr
Η Εθνική Ελλάδας μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη για ποδοσφαιρικό αγώνα με την Τουρκία. Από την κερκίδα ακούγονται αρκετά ανθελληνικά συνθήματα, ενώ η μετάβαση Ελλήνων φιλάθλων έχει απαγορευτεί με το φόβο επεισοδίων. Ενώ ο αγώνας είναι σε εξέλιξη, ένα αεροπλανάκι περιφέρεται πάνω από τον αγωνιστικό χώρο επιδεικνύοντας ένα πανό. Σε αυτό απεικονίζεται ένας χάρτης της Ελλάδας που περιλαμβάνει την Κωνσταντινούπολη, τα τουρκικά παράλια, τα Σκόπια και τη μισή Αλβανία. Ένας Τούρκος ποδοσφαιριστής κατεβάζει το πανί που περιφέρεται πάνω από τα κεφάλια των ποδοσφαιριστών. Τότε, ο Κώστας Μήτρογλου και δύο, τρεις ακόμα Έλληνες παίκτες του επιτίθενται και αρπάζουν από τα χέρια του το… τιμημένο λάβαρο με τη μεγάλη Ελλάδα. Ακολουθεί σύρραξη και ο αγώνας διακόπτεται.
Στην κερκίδα βρίσκεται ο αδερφός του Έλληνα πρωθυπουργού (ας πούμε, π.χ., ο Μπαλτάκος) και κατηγορείται ότι ενθάρρυνε τα επεισόδια. Στην Αθήνα βγαίνει κόσμος στους δρόμους με ελληνικές σημαίες και πανηγυρίζει. Ο Αντώνης Σαμαράς με δηλώσεις του δηλώνει περήφανος για την εθνική ομάδα. Στο αεροδρόμιο, την επόμενη μέρα, μαζεύονται μερικές χιλιάδες, αποθεώνοντας τους παίκτες, αφού πριν είχαν περικυκλώσει την τουρκική πρεσβεία. Ανάμεσά τους εκπρόσωποι της ελληνικής κυβέρνησης αλλά και αρκετοί εθνικιστές και χρυσαυγίτες. Ο αρχηγός της ελληνικής ομάδας εκφωνεί έναν πύρινο, 40λεπτο λόγο στους συγκεντρωμένους. Ήδη, το προηγούμενο βράδυ, Έλληνες έχουν εισβάλλει σε μειονοτικό χωριό εκφοβίζοντας τους κατοίκους με επιθέσεις, κραυγές και συνθήματα όπως «Μουσουλμάνοι θα σας κάψουμε». Την επόμενη μέρα επεισόδια σημειώνονται και στην Τουρκία με νεαρούς να καίνε και να καταστρέφουν μερικά μαγαζιά που ανήκουν σε Έλληνες.
Ο παραλληλισμός, προφανώς, γίνεται με τα γεγονότα του πρόσφατου αγώνα Σερβίας-Αλβανίας και όσα ακολούθησαν. Η σημαία της μεγάλης Αλβανίας που περιλαμβάνει την Ήπειρο, την Κέρκυρα και τη Δυτική Μακεδονία δεν είναι κάτι που πρέπει να ξεπερνιέται εύκολα. Ειδικά όταν στην Αλβανία δεν φαίνεται να αντιμετωπίζεται σαν περιθωριακό ή γραφικό φαινόμενο, αλλά ως όχημα άσκησης πολιτικής από το επίσημο κράτος. Όχι γιατί επίκειται άμεσα κάποια… εισβολή και κατάκτηση αυτών των περιοχών, αλλά γιατί ζούμε στα Βαλκάνια που ποτέ δεν σταμάτησαν να αποτελούν πεδίο πρόκλησης αναταραχών και εντάσεων, συνήθως με την ανάμειξη ή την υποκίνηση των μεγάλων δυνάμεων.
Αλυτρωτισμοί, μεγαλοϊδεατισμοί, αναμόχλευση μίσους και εθνικιστικών παθών. Αυτά χρησιμοποιήθηκαν όχι μόνο στη μακρινή αλλά στην πολύ πρόσφατη Ιστορία για να δρομολογηθούν εξελίξεις που τις πλήρωσαν με αίμα οι ίδιοι οι λαοί της περιοχής. Από τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία έχουν περάσει 15 χρόνια. Το αμερικανικό «ενδιαφέρον» ποτέ δεν σταμάτησε και τα παιχνίδια με τους αγωγούς συνοδεύονται από ισχυρές οικονομικές και πολιτικές επιδιώξεις και παρεμβάσεις. Η Γερμανία μόλις πριν από ενάμιση μήνα διοργάνωσε, έξω από κάθε «ευρωπαϊκό θεσμό», συνάντηση για τα Δυτικά Βαλκάνια, καλώντας κατά βούληση όσα κράτη έκρινε ότι έχουν λόγο για την περιοχή (ανάμεσα σε αυτά, για παράδειγμα, την Αυστρία και όχι την Ελλάδα) διευθετώντας μπίζνες αλλά και πολιτικές, δύο δραστηριότητες που συνήθως πάνε μαζί. Και όλα αυτά στο φόντο δύο μεγάλων πολέμων (Ουκρανία, Μέση Ανατολή) που δεν διεξάγονται καθόλου μακριά. Για όλους αυτούς τους λόγους, κάθε «τύφλωση» είναι επιζήμια. Και, τέλος πάντων, η σημαία με την Κέρκυρα… αλβανική δεν μπορεί παρά να εξοργίζει κάθε δημοκράτη, αντιφασίστα, πατριώτη και διεθνιστή. Για να μην τρελαθούμε…
- See more at: http://www.e-dromos.gr/en-telei-233/#sthash.GzQfr1IE.dpuf
Η Εθνική Ελλάδας μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη για ποδοσφαιρικό αγώνα με την Τουρκία. Από την κερκίδα ακούγονται αρκετά ανθελληνικά συνθήματα, ενώ η μετάβαση Ελλήνων φιλάθλων έχει απαγορευτεί με το φόβο επεισοδίων. Ενώ ο αγώνας είναι σε εξέλιξη, ένα αεροπλανάκι περιφέρεται πάνω από τον αγωνιστικό χώρο επιδεικνύοντας ένα πανό. Σε αυτό απεικονίζεται ένας χάρτης της Ελλάδας που περιλαμβάνει την Κωνσταντινούπολη, τα τουρκικά παράλια, τα Σκόπια και τη μισή Αλβανία. Ένας Τούρκος ποδοσφαιριστής κατεβάζει το πανί που περιφέρεται πάνω από τα κεφάλια των ποδοσφαιριστών. Τότε, ο Κώστας Μήτρογλου και δύο, τρεις ακόμα Έλληνες παίκτες του επιτίθενται και αρπάζουν από τα χέρια του το… τιμημένο λάβαρο με τη μεγάλη Ελλάδα. Ακολουθεί σύρραξη και ο αγώνας διακόπτεται.
Στην κερκίδα βρίσκεται ο αδερφός του Έλληνα πρωθυπουργού (ας πούμε, π.χ., ο Μπαλτάκος) και κατηγορείται ότι ενθάρρυνε τα επεισόδια. Στην Αθήνα βγαίνει κόσμος στους δρόμους με ελληνικές σημαίες και πανηγυρίζει. Ο Αντώνης Σαμαράς με δηλώσεις του δηλώνει περήφανος για την εθνική ομάδα. Στο αεροδρόμιο, την επόμενη μέρα, μαζεύονται μερικές χιλιάδες, αποθεώνοντας τους παίκτες, αφού πριν είχαν περικυκλώσει την τουρκική πρεσβεία. Ανάμεσά τους εκπρόσωποι της ελληνικής κυβέρνησης αλλά και αρκετοί εθνικιστές και χρυσαυγίτες. Ο αρχηγός της ελληνικής ομάδας εκφωνεί έναν πύρινο, 40λεπτο λόγο στους συγκεντρωμένους. Ήδη, το προηγούμενο βράδυ, Έλληνες έχουν εισβάλλει σε μειονοτικό χωριό εκφοβίζοντας τους κατοίκους με επιθέσεις, κραυγές και συνθήματα όπως «Μουσουλμάνοι θα σας κάψουμε». Την επόμενη μέρα επεισόδια σημειώνονται και στην Τουρκία με νεαρούς να καίνε και να καταστρέφουν μερικά μαγαζιά που ανήκουν σε Έλληνες.
Ο παραλληλισμός, προφανώς, γίνεται με τα γεγονότα του πρόσφατου αγώνα Σερβίας-Αλβανίας και όσα ακολούθησαν. Η σημαία της μεγάλης Αλβανίας που περιλαμβάνει την Ήπειρο, την Κέρκυρα και τη Δυτική Μακεδονία δεν είναι κάτι που πρέπει να ξεπερνιέται εύκολα. Ειδικά όταν στην Αλβανία δεν φαίνεται να αντιμετωπίζεται σαν περιθωριακό ή γραφικό φαινόμενο, αλλά ως όχημα άσκησης πολιτικής από το επίσημο κράτος. Όχι γιατί επίκειται άμεσα κάποια… εισβολή και κατάκτηση αυτών των περιοχών, αλλά γιατί ζούμε στα Βαλκάνια που ποτέ δεν σταμάτησαν να αποτελούν πεδίο πρόκλησης αναταραχών και εντάσεων, συνήθως με την ανάμειξη ή την υποκίνηση των μεγάλων δυνάμεων.
Αλυτρωτισμοί, μεγαλοϊδεατισμοί, αναμόχλευση μίσους και εθνικιστικών παθών. Αυτά χρησιμοποιήθηκαν όχι μόνο στη μακρινή αλλά στην πολύ πρόσφατη Ιστορία για να δρομολογηθούν εξελίξεις που τις πλήρωσαν με αίμα οι ίδιοι οι λαοί της περιοχής. Από τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία έχουν περάσει 15 χρόνια. Το αμερικανικό «ενδιαφέρον» ποτέ δεν σταμάτησε και τα παιχνίδια με τους αγωγούς συνοδεύονται από ισχυρές οικονομικές και πολιτικές επιδιώξεις και παρεμβάσεις. Η Γερμανία μόλις πριν από ενάμιση μήνα διοργάνωσε, έξω από κάθε «ευρωπαϊκό θεσμό», συνάντηση για τα Δυτικά Βαλκάνια, καλώντας κατά βούληση όσα κράτη έκρινε ότι έχουν λόγο για την περιοχή (ανάμεσα σε αυτά, για παράδειγμα, την Αυστρία και όχι την Ελλάδα) διευθετώντας μπίζνες αλλά και πολιτικές, δύο δραστηριότητες που συνήθως πάνε μαζί. Και όλα αυτά στο φόντο δύο μεγάλων πολέμων (Ουκρανία, Μέση Ανατολή) που δεν διεξάγονται καθόλου μακριά. Για όλους αυτούς τους λόγους, κάθε «τύφλωση» είναι επιζήμια. Και, τέλος πάντων, η σημαία με την Κέρκυρα… αλβανική δεν μπορεί παρά να εξοργίζει κάθε δημοκράτη, αντιφασίστα, πατριώτη και διεθνιστή. Για να μην τρελαθούμε…
- See more at: http://www.e-dromos.gr/en-telei-233/#sthash.GzQfr1IE.dpuf

Δεν υπάρχουν σχόλια: