Από τον Κληρίδη στον Χριστόφια

Σταματίου Γιώργος
Γραμματέας Τύπου της Δ.Κ.Κ.Φ. ΑΓΩΝΑΣ
Είναι πράγματι ενδιαφέρον να μελετήσει κανείς την διακυβέρνηση Κληρίδη σε σύγκριση με αυτή του Χριστόφια. Οι ομοιότητες είναι τόσες που διερωτάται κανείς πως γίνετε να υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πιστεύουν πως ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ έχουν διαφορές και υπάρχει χάσμα μεταξύ τους.
Από που να αρχίσει κανείς; Υποχωρήσεις στο κυπριακό από τον Κληρίδη που μας οδήγησαν στο Σχέδιο Ανάν. Υποχωρήσεις και από τον Χριστόφια, που τρομάζει κανείς που ενδεχομένως πρόκειται να μας οδηγήσουν. Σκύψιμο του αυχένα από τον Συναγερμικό Πρόεδρο. Ακόμα περιμένουμε τους S300. Συμβιβασμός με τον ιμπεριαλισμό από τον Ακελικό πρόεδρο. Ακόμα θυμόμαστε τις Βρετανικές Βάσεις για τις οποίες θα ασχοληθούν στο μέλλον τα δισέγγονά μας.

Οικονομικά προβλήματα και δημοσιονομικό έλλειμμα επί Κληρίδη, οικονομικά προβλήματα και έλλειμμα και επί Χριστόφια. Ο πρώτος μάλιστα δεν είχε καν να αντιμετωπίσει και παγκόσμια οικονομική κρίση κι ας μας το παίζει σήμερα ο ΔΗΣΥ ως σωτήρας της οικονομίας. Αλήθεια αναλογίστηκαν ποτέ τις δικές τους ευθύνες;

Ενώ ο δεύτερος παρέλαβε πλεόνασμα και μας οδήγησε δυο-τρία βήματα πριν από τον μηχανισμό στήριξης. Κατά τ’ άλλα θα μας έφερνε τη δίκαιη κοινωνία.

Σκάνδαλα επί Κληρίδη σκάνδαλα και επί Χριστόφια. Αλήθεια ποιος μπορεί να ξεχάσει το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου επί διακυβέρνησης ΔΗΣΥ ή τους S300; Και ποιος μπορεί να ξεχάσει τα γνωστά δόντια, τα emails ρουσφετιού και την περίπτωση Μολέσκη.

Οι ομοιότητες Κληρίδη-Χριστόφια ουσιαστικά δεν είναι τίποτε άλλο από την επιβεβαίωση της διαχρονικής συναντίληψης που έχουν ο Κληρίδης και ο σημερινός Πρόεδρος του ΔΗΣΥ με την ηγεσία του ΑΚΕΛ, καθώς επίσης και απόδειξη της ανικανότητας των δύο κομμάτων να αναλάβουν την Προεδρία της Δημοκρατίας. Για να μην τα πολυλογούμε οφείλω να παραδεχτώ πως ο Μακάριος Δρουσιώτης, γνωστός υπέρμαχος του Σχεδίου Ανάν, του οποίου τα βιβλία προσφέρονταν από τη «Χαραυγή», υποστήριξε κάποτε σε άρθρο του κάτι που επιβεβαιώνεται πανηγυρικά. Έγραψε, λοιπόν, «…Παραδοσιακά το ΑΚΕΛ είχε πολύ καλές σχέσεις με τον Γλαύκο Κληρίδη. Αν και εξέφραζαν δύο διαφορετικούς κόσμους -φιλοσοβιετικό το ΑΚΕΛ, φιλοδυτικός ο Κληρίδης- συναντιούνταν στη μετριοπαθή προσέγγιση του μείζονος εθνικού ζητήματος. Ωστόσο, ουδέποτε μπόρεσαν να εκφράσουν κοινό πολιτικό λόγο, με εξαίρεση μια μικρή περίοδο το 1985…». Και να ‘ταν μόνο το 1985; Καλά θα ήταν. Αλλά…