Του Κώστα Καπνίση
Είναι γενικά παραδεκτό αλλά και ιστορικά καταγεγραμμένο ότι οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν συχνά κρίσεις οι οποίες μπορεί να έχουν τις ρίζες τους και σε εσωτερικά αλλά και σε εξωτερικά αίτια. Τα τελευταία τρία χρόνια ζούμε μια έκτακτη κοινωνική κατάσταση η οποία έχει διαταράξει τις κοινωνικές σχέσεις, έχει ανατρέψει τις ισορροπίες και παρατηρούνται αυξητικές ή μειωτικές μεταβολές πραγμάτων που έχουν φτάσει στα όριά της μια ολόκληρη κοινωνία η οποία έχει παραμερίσει το αίτημα για ευημερία και ζητά πλέον επιβίωση. Έχουμε φτάσει δηλαδή στο σημείο που η κρίση μας απειλεί ξεκάθαρα με ολοκληρωτική καταστροφή και περιμένουμε από τους ανθρώπους που έχουμε ορίσει στα ύπατα αξιώματα να μας δώσουν μια λύση, μια πειστική πρόταση προκειμένου να βγούμε από αυτό το σκοτεινό μονοπάτι.
Στις δημοκρατίες τον ρόλο αυτό καλείται να παίξει το πολιτικό σύστημα. Ποιο πολιτικό σύστημα όμως; Η χώρα μας πριν τέσσερις μήνες οδηγήθηκε σε δύο συνεχόμενες πολιτικές αναμετρήσεις με άμεση λαϊκή εντολή να δοθεί τέλος στην κρίση ή τουλάχιστον να δρομολογηθούν εκείνες οι πολιτικές εξελίξεις που θα έβαζαν την Ελλάδα σε μια ρότα. Χαρακτηριστικό ερώτημα πολλών ακόμα και σήμερα είναι το ποιοι άνθρωποι καλούνται να μας βγάλουν από την κρίση. Εκείνοι που τη δημιούργησαν; Καθόλου άστοχο. Το αντίθετο μάλιστα. Μιλώντας με απόλυτους αριθμούς στις εθνικές εκλογές του Μάη τα δύο κόμματα εξουσίας(ΠΑΣΟΚ – ΝΔ) που κυβέρνησαν τον Τόπο από τη Μεταπολίτευση και μετά έλαβαν και τα δύο μαζί μετά βίας 31%. Τραγικό σε επίπεδο απόλυτων αριθμών θα μπορούσε να πει κάποιος αν αναλογιστούμε ότι κάθε φορά που εναλλάσσονταν στην εξουσία τέτοιο ποσοστό δεν το έπαιρνε ο ηττημένος της αναμέτρησης μόνος του. Γνώριζαν βέβαια ότι με αυτά τα ποσοστά και παρόλο που υπήρχαν οι συνταγματικές προϋποθέσεις δε θα μπορούσαν να σχηματίσουν κυβέρνηση αφού ήταν προφανές ότι δεν θα έχαιραν λαϊκής νομιμοποίησης. Αποφάσισαν λοιπόν να οδηγήσουν την χώρα σε νέες εθνικές εκλογές ένα μήνα μετά με την ελπίδα ότι θα ανέβαζαν τα ποσοστά τους αισθητά και αφού μετήλθαν όλων των «όπλων» που έχει το σύστημα στη φαρέτρα του. Μίλησαν για την κακή Αριστερά που θα μας έβγαζε από την Ευρωζώνη, από την Ε.Ε. και γενικότερα από τον γαλαξία ολόκληρο. Δε θα είχαμε φάρμακα, πετρέλαιο, ζάχαρη, ρύζι, γάλα και τη γνωστή παλιά μάρκα κρασιού. Μάλιστα. Έγιναν λοιπόν και οι δεύτερες εκλογές αλλά και πάλι τα πράγματα δεν ήλθαν όπως περίμεναν τα επιτελεία της Ιπποκράτους και της Συγγρού. Το κοντέρ αυτή τη φορά «έγραψε» 42%. Πάλι δεν ήταν αρκετό. Για άλλη μια φορά δεν άρεσε το αποτέλεσμα. Κάτι έπρεπε να γίνει. Τελικά, η λύση βρέθηκε και στο όνομα της «υπεύθυνης» ΔΗΜΑΡ σχηματίστηκε κυβέρνηση με αριστερό πρόσημο. Σα να λέμε προοδευτική(όχι την ποδοσφαιρική ομάδα) με λίγα λόγια. "Πως γίνεται βέβαια να είναι προοδευτική (κατά τα λεγόμενα της ΔΗΜΑΡ) όταν πρωθυπουργός είναι ο πρόεδρος της ΝΔ;’’ είναι ένα εύλογο ερώτημα που έθεσε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε ομιλία του στο φεστιβάλ της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ που πραγματοποιήθηκε μέσα στο Σαββατοκύριακο που μας πέρασε.
Ας κάνουμε μια στάση εδώ μια και αναφερθήκαμε στην αξιωματική αντιπολίτευση. Αξιοσημείωτο είναι ότι στις εκλογές του 2009 ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε 4,6%. Στις εκλογές του Μάη του 2012 πήρε την δεύτερη θέση με ποσοστό 16,7% δύο μόλις μονάδες πίσω από την πρώτη ΝΔ και στις εκλογές του Ιούνη πήρε πάλι την δεύτερη θέση με ποσοστό 26,9%. Στην πολιτική δε μπορούμε να πορευτούμε με το «αν». Δε γνωρίζουμε το τι ακριβώς θα έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ(ίσως αυτός είναι και ένας από τους λόγους που τελικά δεν κέρδισε την πολιτική αναμέτρηση στην παρούσα συγκυρία) αν εκλεγόταν ως κυβέρνηση της χώρας στις πρόσφατες εκλογές. Το μόνο που μπορούμε με ασφάλεια να πούμε είναι ότι θα «έπεφταν» οι τίτλοι τέλους σε μια ολόκληρη ιστορική περίοδο όπως τουλάχιστον την ζήσαμε από το 1974 μέχρι σήμερα. Τίποτε άλλωστε δε γίνεται τυχαία σε αυτή τη ζωή. Παρόλο που πολλοί άνθρωποι θέλησαν με την ψήφο τους να γυρίσουν σελίδα στην σύγχρονη Πολιτική μας Ιστορία και να δοκιμάσουν κάτι εναλλακτικό, κάτι καινούριο ίσως οι συνθήκες δεν ήταν ακόμα αρκετά ώριμες. Με βάση την κοινή λογική και απλές σκέψεις καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι αυτό το καινούριο τελικά θα γεννηθεί και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει την ευκαιρία του.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα όπως θα έλεγε και ο αείμνηστος Μπακογιάννης. Τούτες όμως τις στιγμές που μιλάμε η κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα αδιέξοδο. Οι πολίτες της χώρας ζουν μέσα στην αβεβαιότητα, την ανασφάλεια και την απαισιοδοξία. Το ζητούμενο για πολλούς συμπολίτες μας είναι πια η επιβίωση. Η εκτεταμένη ανομία σε πολλές εκφάνσεις της καθημερινής ζωής οδηγούν αρκετούς στο να παραβιάζουν τους νόμους, να αυξάνεται η εγκληματικότητα, να διαταράσσονται οι ανθρώπινες σχέσεις και να μεγαλώνει η καχυποψία για τους πάντες και τα πάντα. Είναι φανερό πια σε όλους ότι έχει υποβαθμιστεί η κοινωνική συνοχή, ο καθένας προσπαθεί να σώσει τον εαυτό του και έχει χαθεί κάθε ψήγμα αξιοπιστίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Καθόλου παράλογο βέβαια αφού το πολιτικό σκηνικό εξακολουθεί να είναι το ίδιο ακόμα και σήμερα. Τα ίδια πρόσωπα που μας έφτασαν ως εδώ εξακολουθούν να κρατούν τις τύχες της Ελλάδας στα χέρια τους. Πρόσωπα και πολιτικές που πλέον ολοφάνερα δε μπορούν να δώσουν πειστικές απαντήσεις στις νέες προκλήσεις των καιρών. Αυτό το «βάλτωμα», η στασιμότητα σε όλες τις δραστηριότητες της καθημερινότητάς μας, η «αταξία» στην οικονομική ζωή, ο κάκιστος σχεδιασμός της, οι διαταραγμένες για να μην πούμε ανύπαρκτες πια εργασιακές σχέσεις, ο μη έγκαιρος εκσυγχρονισμός της νομοθεσίας και των θεσμών ώστε να μπορούν να απορροφηθούν οι κοινωνικοί κραδασμοί αλλά και να βρεθούν λύσεις που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο, είναι καθημερινά φαινόμενα. Όλα αυτά είναι προϊόν του υπάρχοντος και συνάμα καταρρέοντος πολιτικού συστήματος που αρνείται πεισματικά να παραδώσει την σκυτάλη. Παρακολουθούμε καθημερινά ότι για το μόνο που ενδιαφέρονται αυτοί οι άνθρωποι είναι καθαρά η πολιτική τους επιβίωση και μόνο. Η συνήθης στάση τους όταν εμφανίζονται στα ΜΜΕ είναι επιθετικότητα προς τους πολίτες, πανικός και αναζήτηση υπευθύνων για το πώς φτάσαμε ως εδώ χωρίς την ίδια στιγμή να αναρωτιούνται ότι αυτοί οι ίδιοι είναι που μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο.
Χωρίς να θέλουμε να αθωώσουμε την κοινωνία και για τα δικά της λάθη καλό είναι να θυμίζουμε ότι δεν κυβέρνησε ποτέ η ίδια. Ναι, έχει κάνει λάθη. Δεν το αμφισβητεί κανείς λογικός άνθρωπος. Το μεγαλύτερο από όλα είναι ότι επέτρεψε με την απάθειά της, με το διαρκές κυνήγι απόκτησης όλο και περισσότερων καταναλωτικών αγαθών και μιας καθαρά συγκυριακής «ευτυχίας» να αφήσει ανεξέλεγκτο το πολιτικό σύστημα, το οποίο δε λογοδοτούσε πουθενά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όταν η εξουσία δεν ελέγχεται τότε αυτή μπορεί να γίνει κατεστημένο. Αναμφισβήτητα, από όποια πλευρά και να το δει κάποιος πολύ εύκολα θα ομολογήσει ότι αργά ή γρήγορα(από ότι φαίνεται γρήγορα) το υπάρχον πολιτικό σύστημα που πρωταγωνίστησε κατά την διάρκεια της Μεταπολίτευσης θα αποτελεί παρελθόν και θα το κρίνει ο ιστορικός του μέλλοντος. Στην πολιτική βέβαια δεν υπάρχει κενό και όταν υπάρχει τότε αναπληρώνεται άμεσα. Καλούνται οι προοδευτικές δυνάμεις του Τόπου να συνειδητοποιήσουν το ποια θα πρέπει να είναι η δέουσα συμπεριφορά τους μπροστά στην κρισιμότητα των στιγμών. Αυτή την ώρα γράφεται Ιστορία και ο ρόλος που καλείται να παίξει η Αριστερά είναι να ξαναφέρει την χαμένη αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών, να στηρίξει τη Δημοκρατία τούτες τις δύσκολες στιγμές της κρίσης, να ενεργοποιήσει αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις που είναι φοβισμένες προκειμένου να προχωρήσουν άμεσα στην ανίχνευση των λύσεων που θα μεθοδεύσουν την έξοδό μας από το σκοτεινό τούνελ, να αφυπνίσει τον λαό από τον λήθαργο που βρίσκεται, να του δώσει ελπίδα και κυρίως να μη του αρνηθεί εκείνες τις αξίες, τα ιδανικά και τα σύμβολα τα οποία συνέθεσαν τούτη την κοινωνία. Να μη φοβηθεί αυτή την κρίσιμη στιγμή της πραγματικής ώρας ευθύνης. Εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν αλλά αν πραγματικά πείσεις αυτόν τον λαό να αγωνιστεί τότε θα δούμε ότι γίνονται και θαύματα…
periodista.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου